Ik loop dus ik ben

Jullie hebben mijn blogs een half jaar moeten missen. Niet zo vreemd want ik heb in die tijd geen marathons gelopen vanwege een blessure aan mijn kuit. Maar in Rotterdam was ik weer van de partij. Na een jaar afwezigheid (Omdat ik in 2012 de week er voor in Londen en de week er na in Utrecht heb gelopen) stond ik weer aan de start. Voor mijn 11de Rotterdam, maar helaas dus niet op een rij. Zoals ik de laatste tijd gewend ben, had ik weer mijn diensten aangeboden aan Runnersworld als pacer en vanwege de trainingsachterstand in verband met een langslepende blessure aan mijn kuit gekozen voor de veilige 4 uur. Althans ik dacht veilig….

Ik was al vroeg uit de veren, met de trein naar Rotterdam om mij om te kleden en mij te melden bij het pacerpunt van Runners World. Vele bekende namen bij de pacers zoals Wim waar ik mee in Utrecht en in Eindhoven heb gelopen. Maar natuurlijk ook Mo en Jette. Ik liep samen met Haraldinio (een gezellige rastaman) en met Hokkie Blog. Hier op de foto van Bjorn net voor mij. Deze foto is vlak na de start op het 2 km punt. Er hadden zich liefst 1000 ! lopers aangemeld om met de pacers mee te gaan… Ik schat voor ons 300. Deze waren lang niet allemaal aanwezig bij ons in de buurt van de start, maar ik denk dat ze allemaal de intentie hadden om onder die 4 uur te lopen en ons in de gaten hielden. En als je met ons mee kan, doe je dat ook !

In een artikel in ons personeelsblad “De Stadswerker” had ik het allemaal eens uitgelegd. Als pacer probeer je dromen waar te maken als lopers met mij mee kunnen. Als pacer 4 uur loop ik naar de finish met een veilige marge van een halve minuut en probeer ik binnen te komen in 3.59.30 …!

Terug naar de marathon. Op 20 km was ik Haraldinio ineens kwijt. Ik heb later een mailtje van hem ontvangen met excuses want hij had last van zijn achillespezen. Toch uitgelopen door hem, maar hij kon niet verder als pacer.Op dat moment begon ik ineens mijn bovenbenen te voelen , waar ik normaal nooit last van heb. En het werd ook steeds warmer en ik merkte dat ik mijn warmte niet kwijt kon. Voelde wel dat het conditioneel wel goed zat.

 Op 28 km gaf Hokkie ook aan dat hij niet verder kon. Een skiongeluk 3 weken er voor veroorzaakte veel pijn aan zijn ribben. Ik kwam dus alleen aan op ons eigen supporterspunt van Energie op 32 km in het Kralingse Bos. Gerard staat hier foto’s te maken.

Annette stond klaar met de volgende bidon met isotone sportdrank. Ik had besloten dit jaar met een bidon met eigen drank te gaan lopen vanwege de enorme drukte bij de drinkposten en vanwege de warmte. Daar heb ik geen seconde spijt van gehad en ik kon voortdurend drinken om uitdroging te voorkomen. Op de foto net rechts achter mij een man in een blauw-rode outfit. Hij was de enige die me de hele marathon heeft gevolgd en voor mij over de finish kwam en dus onder de 4 uur heeft gelopen. Goed gedaan van hem, hoewel hij mij af en toe letterlijk voor de voeten liep. Maar dat hoort er bij als je als pacer loopt. Andere lopers hebben een enorm vertrouwen in je, rekenen op je en laten je geen seconde uit het oog. Tussen 32 en 38 km moest ik wel even doorbijten, maar ik kon mijn tempo vasthouden. Ik moest zigzaggen tussen de wandelende en langzaam lopende lopers en raakte op 38 km ook nog eens mijn ballon kwijt door een ongecontroleerde beweging van een uitgedroogde loper. Maar vanaf 38 km is het voor mij altijd te overzien.

In de laatste km passeerde ik ineens een van mijn 2 duoteams Yeter en Marlieke, collega’s van mij. Zij liepen samen naar de finish op de Coolsingel. Dat leverde deze gezellige foto op.

Ik keek naar de klok en zag dat ik keurig netto binnen de 4 uur ging blijven. Over de streep in 3.59.29…!!!! En dat als je van plan was 3.59.30 te gaan lopen. Meer dan tevreden dus. Nadat ik terug was bij de andere pacers en subtoppers bleek dat iedereen(vermoedelijk door uitdroging) al op de helft problemen had met de bovenbenen. Door de ploteselinge warmte heeft je lichaam een week de tijd nodig om van de actieve winterstand met veel verbranding over te gaan naar de meer passieve zomerstand. Resultaat is dat je veel warmte produceert die je kwijt moet. Veel lopers liepen 10-15 minuten langzamer dan ze wilden lopen. Conclusie van mij was dan ook dat ik het toch goed had gedaan ondanks dat het zwaarder was dan verwacht. Elke 5 km in 28 min. en wat seconden. Helemaal vlak dus. Ik heb Rotterdam nu al 11x onder de 4 uur gelopen, ook tijdens de warme editie in 2007.

Woensdag was de afterparty van de gemeente. Gezellig met loopmaatjes Esther en Peter. Esther was snelste dame van de gemeente in een prachtige tijd van 3.15… Jullie begrijpen dat ik haar in de trainingen moet laten lopen.

Op naar de volgende marathon in Mei. De marathon van Leiden ! Ik heb inmiddels ook geboekt voor Valencia in november waar ik samen met mijn broer de marathon ga lopen.

Volgend jaar Rotterdam ben ik gewoon weer van de partij !!!

Ik begin deze blog met de dame die dit simpelweg verdient…. Leonie van der Haak…. Wat een kanjer zeg…. Ze heeft dit weekend de Spartathlon gelopen. Een wedstrijd over 246 kilometer tussen Athene en Sparta in de bloedhitte (35 gr) in Griekenland… Zij had hiervoor nodig 28 uur en nog wat en werd 2de dame en 8ste overall…. Ooit was er een tijd dat men zei dat vrouwen niet geschikt waren om marathons te lopen… Dat kan niemand zich meer voorstellen. Zo maar even in ruim een etmaal 6 marathons (!) achter elkaar lopen… Wat een bikkel. Zij verdient het om naast Naomi en Marianne te staan als het gaat om de verkiezing van de sportvrouw van het jaar… maar ik vrees dat dit niet zal gebeuren…Zij was de 2de nederlandse dame ooit die de Spartathlon heeft gelopen….. Tja vroeg ik me zaterdag af, maar wie was dan de eerste… Nou daar was ik sneller achter dan ik had verwacht.

 

Zondagmorgen vroeg op en op weg naar Zwolle voor de eerste van een reeks najaarsmarathons. Pacer 4.45, wel erg langzaam, maar het kwam me goed uit omdat ik in de week er voor een lichte griep had gehad… Lekker genieten en anderen helpen….

Eerst op de foto met de bloggers en twitteraars…. Ik ken niet iedereen,maar in ieder geval met John de Boer, Kees van der Wetering,Ruud Verhoef en Ronald Meijer…Claudia was te laat voor de foto

 

 

 

Starten in het stadion van PEC met ongeveer 380 marathonlopers. Niet echt veel,maar dat loopt als pacer wel wat makkelijker dan b.v. Rotterdam.

Ik stelde mij voor aan mijn medepacer Jannet de Lange een zeer ervaren ultraloopster. Na een paar kilometer vertelde ik haar het verhaal van Leonie. Natuurlijk kende zij dat ook…. Ik vroeg aan haar of zij wist wie de eerste was…..En ja hoor…. daar liep ik dus mee. Jannet zelf. Hoe is het mogelijk !

We hadden al snel een leuk groepje achter ons aan. Henk zonder shirt, die voortdurend zei dat hij er verderop af zou gaan, Joep (niet in beeld) Mirjam met zwarte haarband,Anita met de zwarte pet,Joyce en Marry (niet in beeld) en verderop pikten wij ook Cock Qualm op, een ervaren ultraloper met een karakteristieke lange staart. Op Cock na bijna alleen maar dames die hun eerste marathon liepen…Vrijwel alle foto’s om mijn weblog zijn van Bjorn Paree www.runoutofhell.nl… Bedankt Bjorn

Het liep makkelijk. Hier op de dijk met forse tegenwind. Het lijkt wel of Jannet hier door haar eigen ballon wordt gekeeld. Even verderop hebben we de ballonnen maar laten knallen. Niet alleen wij, maar de medelopers hadden er last van.

 

 

Ik voelde me natuurlijk prima… het tempo was laag en Jannet en ik moesten elkaar corrigeren omdat we anders te snel zouden gaan.

 

 

 

 

 

 

Hier loop ik naast Mirjam, moeder van 4 kinderen en haar man en de kinderen waren op meerdere plekken om haar aan te moedigen. Zij liep erg makkelijk. Vanaf 30 km kregen sommige lopers in ons groepje het moeilijk. Af en toe liet ik me afzakken om ze moed in te praten en meestal lukte het mij om ze er weer bij te praten.

 

 

 

Op 35 km gingen we over een brug over de IJssel en toen moesten er toch wat lopers er af. Henk die nu wel er af ging, Marry vlak daarna en Joep. Mirjam gaf aan sneller te kunnen en hop ,ze was verdwenen. Ze liep uiteindelijk nog 4 minuten sneller dan ons… Goed gedaan zo je eerste marathon. Volledige controle. Op naar een snellere Mirjam ! Tot slot moest ook Anita er af…

Hier op 39 km met nog maar 2 dames Joyce en een dame die we de laatste 5 km hebben opgepikt…

Wat was ik nog fit, maar vreemd is wel dat ik mijn benen voelde en dan anders dan als ik een snelle marathon zou lopen. De conditie is geen enkel probleem, maar je moet toch bijna 5 uur lopen en dat zijn mijn benen niet gewend.

Vlak voor de ingang van het stadion gaf Jannet aan dat ik die ene dame wel wat sneller mee kon nemen en dat zij met Joyce naar de finish zou lopen. Iets te laat (4.46) kwam ik over de finish, maar het was nu eenmaal belangrijker om de loopsters goed naar de finish te brengen dan in je eentje precies de tijd te lopen die je moet lopen. Daar had in dit geval niemand wat aan…

Een leuke marathon in goed gezelschap. Goed verzorgd…Veel bekenden gezien. Op naar Eindhoven over 2 weken. Gelukkig wat sneller want dan loop ik als pacer 4 uur. Dan mogelijk met een grotere groep en in ieder geval met 2 andere pacers.

Onderweg had ik tegen de debutanten iets gezegd over de film the spirit of the marathon en die uitsmijter in de trailer “When you cross that finishline your life will never be the same any more… ” Zoiets dan… Helaas zag ik dat de trailer niet meer is te bekijken via Youtube, maar hierbij een stukje uit de film dames…

http://youtu.be/7R3216FSskk

 Op 3 juni was er de kikarun. Dit evenement voor Kika was bijzonder geslaagd met bijna 1800 lopers en een opbrengst van meer dan een ton voor Kika. Mijn eigen sportieve prestatie viel wat tegen. Ik liep de 10,2 kilometer in meer dan 44 minuten en mijn benen voelden onderweg als lood. Na mijn eerdere snelle 5 en 10 km bij respectievelijk Energie en in Maasland toch een beetje een domper. Pas nadat iedereen mij toch verzekerde dat je bij zo’n wedstrijd toch niet echt bijna 3 dagen lang kan gaan sjouwen, opbouwen etc etc en dan nog verwachten dat je zomaar even 10 km snel kan lopen, was ik wel overtuigd. Maar het was toch bovenal gezellig., Hier op de foto met van links naar rechts Marcelle (een nichtje) , Sjaak (mijn broer, kan je wel zien),Tim (mijn zoon) , Yvonne (mijn zus) en ikzelf in het trainingspak van de Run for Kika New York.

De laatste tijd doe ik trouw mijn oefeningen en ik heb het gevoel dat ik vrij gemakkelijk loop. Ik kan op dinsdag en donderdag maar weinig trainen vanwege drukte op mijn werk, maar als ik er ben kan ik redelijke tempo’s lopen. Trainer Mark gaf aan in zijn eigen groep en de A-groep dat hij het leuk zou vinden om met zoveel mogelijk atleten mee te doen met een 3 km baanwedstrijd bij Parthenon in Dordrecht. In eerste instantie moest ik er niets van hebben. Dat korte werk op de baan … niets voor mij. Veel te blessuregevoelig, te weinig training. Maar na een gesprekje met Mark zag ik het toch wel zitten en toen Esther mijn trainingsmaatje aangaf ook te gaan, was ik over de streep. Die blessuregevoeligheid is door mijn oefeningen weg en Mark verzekerde mij dat we vooraf en na afloop nog genoeg kilometer kunnen maken om er een volwaardige training van te maken. Dus dinsdagavond 19 juni naar Dordrecht. Eerst 3 km inlopen met versnellingen. Er waren 5 series van langzamer naar steeds sneller. Ik had 13 minuten opgegeven en startte in een serie met lopers die tussen de 12.20 en 13.00 minuten hadden opgegeven. Zag er enorm tegenop. Esther ook en we waren elkaar ook wel een beetje gek aan het maken.

Voorzichtig van start ; te bescheiden om vooraan te starten. Ik liep de eerst ronde midden in de groep, maar ging steeds meer atleten inhalen. Esther liep heel erg defensief en was helemaal rustig gestart en liep als laatste, hoewel ik dat pas later op de foto’s kon zien. Was teveel met mezelf bezig.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik had inmiddels redelijk wat atleten bijgehaald en liep nu op kop van een grote groep. achter 3 atleten die een voorsprong hadden. De eerste kilometer kwam ik door in 4.05. Eigenlijk was dat ook wel mijn bedoeling. Gewoon snel starten. Mijn benen voelden zich nog goed en de rondjes gingen snel voorbij.

Ik liep in op de 3 voor mij en de groep achter raakte achterop. De 2de kilometer ook weer in 4.05. De klok gaf aan 8.10….!!!Mijn Garmin was inmiddels van slag en gaf veel eerder aan dat ik 2 km had gelopen. Later zag ik zelfs 3 kilometers van onder de 4 minuten, maar dat klopte helaas niet. Ik voelde nog steeds macht in mijn benen en de aanmoedigingen van o.a. Mark, Pedro en Joop deden mij bijzonder goed.

In de 3e kilometer haalde ik een van de 3 koplopers bij.

Hier ga ik de laatste ronde in… Het ging allemaal veel sneller dan ik had gedacht, maar de benen voelden nu wel heel zwaar. Op de finish af en ik zag dat de klok de 12 minuten passeren. Ik werd nog ingehaald, maar dat boeide mij totaal niet… Het zou een mooie tijd worden 12.15…. Ik ben hiermee uitermate tevreden. Helemaal vlak , alle 3 de kilometers in 4.05 ondanks de moeizame laatste ronde. Nog 2 km iets langzamer er achteraan zou toch weer een 20 minuten op de 5 kilometer moeten geven zoals laatst ook al. Dan mag ik per kilometer 4.22 lopen… Dat is te doen. Mark gaf gelijk al aan… Zie je wel dat het best leuk en ja… Mark je hebt gelijk. Misschien wat vaker doen….Esther liep een prachtige 12.42 min.

Donderdag voelden mijn benen al weer goed en heb ik in de middag in een fors tempo (rond 5 min/km) 3 rondjes  bruggen (10 kilometer) in het centrum van Rotterdam gelopen met Sigrid Martin (2de plaats Ladies Run in 41 minuten). Afspraak stond al langer en het was gezellig om zo eens even met haar bij te kletsen terwijl we toch redelijk doorliepen. Mijn plannen….. Ik ga het even aanzien. Voorlopig weer even een aantal keer tennissen en tijd proberen te maken om op de vereniging te trainen.